دوران پس از جنگ برای اقتصادهای در حال توسعه، همواره آبستنِ تنشی بنیادین میان ضرورتِ شتاب‌دهی به بازسازی زیرساخت‌ها» و لزومِ حفظ سرمایه‌های طبیعی است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش حکمرانی محیط‌زیست در مدیریت این تنش، به بررسی چالش‌ها و فرصت‌های حکمرانی در بستر بازسازی اقتصادی ایران می‌پردازد. حکمرانی در شرایط پسا‌جنگ ایران به دلیلِ فشارِ ناشی از «تله‌یِ توسعه‌یِ شتاب‌زده» و رانت‌جویی در پروژه‌های بازسازی، به شدت در معرضِ تخریب سرمایه طبیعی قرار دارد. این مطالعه استدلال می‌کند که پایداری زیست‌محیطی نه یک مانع هزینه‌زا بر سر راه بازسازی، بلکه «پیش‌شرطِ کاهش ریسک‌های بلندمدت اقتصادی است. مدل بهینه‌یِ پیشنهادی، الگویی است که از ابزارهای بازار‌محور برای درونی‌سازی هزینه‌های زیست‌محیطی بهره برده و نقش نهادهای محلی را در مدیریت منابع افزایش می‌دهد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که حکمرانی محیط‌زیست در دوران بازسازی باید به سمت اقتصاد چرخشی و ارزیابی دقیق اثرات زیست‌محیطی در تمامی سطوح تصمیم‌گیری حرکت کند. توصیه‌های سیاستی کلیدی شامل حذف تدریجی یارانه‌های مخربِ انرژی، ایجاد داشبورد ملیِ تولید ناخالص سبز برای نظارت بر پروژه‌های بازسازی، و استفاده از دیپلماسی محیط‌زیست جهت جذب سرمایه‌گذاری‌های پایدار است.